Oryginalny obraz Jezusa Miłosiernego znajduje się w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Wilnie na Litwie. Namalował go Eugeniusz Kazimirowski w 1934 roku pod bezpośrednim nadzorem św. Faustyny Kowalskiej i przy udziale jej spowiednika, ks. Michała Sopoćki. Wizerunek z krakowskich Łagiewnik jest późniejszym obrazem Adolfa Hyły, dziś najbardziej rozpowszechnionym w Polsce.
Jak powstał obraz wileński?
Historia pierwszego obrazu Jezusa Miłosiernego zaczęła się od objawienia, które św. Faustyna opisała w Dzienniczku. 22 lutego 1931 roku w Płocku miała ujrzeć Chrystusa z prawą ręką uniesioną w geście błogosławieństwa, lewą wskazującą na serce oraz dwoma promieniami wychodzącymi z uchylonej szaty. Według zapisu Jezus polecił jej namalowanie obrazu z podpisem „Jezu, ufam Tobie”.
Po przyjeździe Faustyny do Wilna jej kierownik duchowy, ks. Michał Sopoćko, rozpoczął poszukiwania malarza. Zlecenie przyjął Eugeniusz Kazimirowski. Praca trwała w 1934 roku przez około pół roku. Św. Faustyna regularnie odwiedzała pracownię i przekazywała artyście wskazówki dotyczące wyglądu postaci. Ks. Sopoćko pozował malarzowi w albie, aby ułatwić odtworzenie układu szaty.
Faustyna nie uważała, że obraz oddaje piękno Chrystusa widzianego w wizji. Wtedy, zgodnie z jej zapisem, usłyszała słowa: „Nie w piękności farby ani pędzla jest wielkość tego obrazu, ale w łasce mojej”. To zdanie przypomina, że w kulcie Bożego Miłosierdzia znaczenie wizerunku nie opiera się wyłącznie na jego walorach artystycznych.
Najważniejsze fakty dotyczące oryginału przedstawiają się następująco:
- Autor – Eugeniusz Kazimirowski.
- Rok powstania – 1934.
- Miejsce powstania – Wilno.
- Udział św. Faustyny – regularne konsultacje i przekazywanie wskazówek malarzowi.
- Obecna lokalizacja – Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Wilnie.
Obraz ma za sobą burzliwą historię. W okresie powojennym był ukrywany i przenoszony między Wilnem a Nową Rudą na terenie dzisiejszej Białorusi. W 1986 roku potajemnie powrócił do Wilna. Po konserwacji i przygotowaniu sanktuarium od 2005 roku jest przechowywany w kościele Trójcy Przenajświętszej, który pełni funkcję Sanktuarium Bożego Miłosierdzia.
Obraz wileński a obraz z Łagiewnik
Pomyłka dotycząca lokalizacji oryginału wynika z ogromnej popularności obrazu znajdującego się w Krakowie-Łagiewnikach. Wierni w Polsce znają go znacznie częściej niż wizerunek Kazimirowskiego. Obraz Adolfa Hyły powstał w 1943 roku, już po śmierci św. Faustyny, jako wotum za ocalenie rodziny podczas wojny. Został namalowany na podstawie zapisków z Dzienniczka oraz reprodukcji obrazu wileńskiego.
Pierwsza wersja obrazu Hyły nie mieściła się w przeznaczonym dla niej ołtarzu, dlatego artysta przygotował drugi wizerunek. To właśnie ten obraz znajduje się dziś w kaplicy klasztornej Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Szybko zasłynął wśród wiernych, a jego kopie rozpowszechniły się w Polsce i na całym świecie.
| Cecha | Obraz wileński – oryginał | Obraz łagiewnicki – późniejszy wizerunek |
|---|---|---|
| Autor | Eugeniusz Kazimirowski | Adolf Hyła |
| Rok powstania | 1934 | 1943, a obecna wersja w kaplicy została poświęcona w 1944 roku |
| Lokalizacja | Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Wilnie | Kaplica klasztorna w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach |
| Relacja do wizji św. Faustyny | Powstał za jej życia, przy jej bezpośrednich wskazówkach | Powstał później na podstawie jej zapisków i reprodukcji pierwszego obrazu |
Popularność wersji łagiewnickiej miała także przyczyny historyczne. Oryginał pozostał na Litwie, która po II wojnie światowej znalazła się w granicach Związku Radzieckiego. Dostęp do obrazu był utrudniony, a kult Bożego Miłosierdzia rozwijał się w Polsce. W tej sytuacji obraz Hyły stał się dla wielu wiernych najłatwiej dostępnym wizerunkiem Jezusa Miłosiernego. Z Łagiewnik rozpowszechniały się jego reprodukcje, a kaplica przyciągała pielgrzymów, między innymi Jana Pawła II.
Znaczenie obu wizerunków
Obraz wileński ma szczególną wartość historyczną, ponieważ jest jedynym wizerunkiem namalowanym za życia św. Faustyny i przy jej bezpośrednim udziale. Obraz łagiewnicki odegrał z kolei ogromną rolę w rozwoju kultu Bożego Miłosierdzia w Polsce i na świecie. Nie należy utożsamiać go z oryginałem Kazimirowskiego, ale jego popularność wynika z konkretnych okoliczności historycznych, a nie z sensacyjnych interpretacji.
Oba obrazy są dla wiernych pomocą w modlitwie i przypominają o przesłaniu Bożego Miłosierdzia. Różnice w autorstwie, czasie powstania i formie artystycznej nie zmieniają faktu, że dla wielu osób najważniejszy pozostaje akt zaufania wyrażony słowami: „Jezu, ufam Tobie”.
